Adam Lizakowski

Wódz

Sztuka o życiu polskich emigrantów w Chicago na początku XXI wieku

Wódz
- mężczyzna w wieku 47 lat. Łysy z brzuchem, w spodniach od dresu koloru brązowego i białej podkoszulce na ramiączkach. Twarz duża i owalna z której bije tyrania i samozadowolenie. Typ chama, któremu w życiu się udało i on o tym wie.

Pudernica
- kobieta w wieku powyżej 40. lat, przy kości, włosy na rudo ufarbowane, ubrana z jeansy spodnie i jasno różową bluzkę tzw. pół golf. Bez makijażu.

Poeta
- młody mężczyzna w wieku 27 lat, łysiejący blondyn, z krótką bródką hiszpańska, ubrany w czarne spodnie i flanelową koszulą w szkocką kratę.

Lokatorzy
Pierwszy - Rosjanin
Drugi - Czech
Młodzi mężczyźni długowłosi w wieku około 30 lat ubrani w jeansowe spodnie, szaroniebieskie koszule, rozpięte pod szyją.

Lala
- dziewczyna lat 24, wysoka blondynka, bardzo ładna, ubrana elegancko, zadbana w makijażu. Blondyna, która wie czego chce, od życia i drugiej osoby.

Wygibas
bratanek Wodza - młody mężczyzna przed 30. Ubrany w jeansowe spodnie i jasno zielony sweter, szatyn.

Pierdzirurka
mężczyzna w wieku około 50 lat, łysy, ubrany w ubranie robocze jeansowe tzw. ogrodniczki, zarośnięty, o brudnych rękach, i spoconym czole, w koszuli brudno niebieskiej, takie jakie noszą robotnicy, ma podwinięte rękawy. Zawsze nosi ze sobą taką małą skrzynkę z narzędziami, w tylnej kieszeni chusteczkę, którą ociera pot z czoła i kurze ze stołu.

Małe Piwko
właściciel Baru pod Kogutem, mężczyzna około 40, modnie ubrany z dużym złotym łańcuchem na szyi. W jasnym garniturze, w rozpiętej na klatce piersiowej żółtej koszuli.

Dzień dobry Wodzu. Jak się spało?
Stawia skrzynkę z narzędziami pod stół, bierze krzesło z prawej strony, siada na przeciw Wodza.

Co tam nowego piszą w gazetach Wodzu? Co dzisiaj słychać w świecie? Przygląda się uważnie gazecie. Wstaje i przybliża twarz do gazety mówi głośno i dobitnie. Ale laski, gdzie oni takie dziewczyny wynajdują? Ja tyle lat szukam takiej, o jak ta na przykład, ładna suczka. Pokazuje palcem Wodzowi dziewczynę z gazety. Nigdy takiej nie spotkałem. Ale piersi, ma czym oddychać. A pańska narzeczona i młoda i ładna, ciekawy jestem jakby w takich majtkach wyglądała? Patrzy na Wodza wyzywająco.

A jak sprawy wyglądają na dzisiaj? Czy pokój dla narzeczonej jest już gotowy, wykładzina wyprana, ściany wymalowane, ubikacja czysta, okna wymyte. Słowem czy wszystko jest na błysk zrobione?

Wodzu, wszystko to co pan polecił zostało wykonane, obchód poranny zrobiony, przy śmietnikach posprzątałem, przed domem też. Panienki pokój jest gotowy niczym królewska komnata. Pachnie świeżością i elegancją. Tak czysto, że aż człowiek boi się w takim pomieszczeniu przebywać. Nawet ten stół z połamanymi nogami tak skleiłem, że wygląda jak jakiś antyk z czasów Lincolna. Można na nim kości krowie rąbać. Uderza ręka w rękę pokazujac w ten sposób rąbanie. Żadnych poważnych rzeczy ani zmian nie zauważyłem. Powierzone mi obowiązki, wszystkie wykonałem w 100% . Teraz czekam na nowe rozkazy. Ale, tylko w nocy pojawiły się nowe niespodziewane problemy.

Ale, tylko... Mówże człowieku co się takiego stało?

Kopa i na zbity pysk na ulicę, to jedyna metoda. Mojego banku nie interesują moje problemy. Muszę płacić na czas, koniec kropka. Jak się spóźnię to karę rąbią, że aż w uszach szumi. Kara za karą i odsetki od kary i jeszcze procenty od odsetków muszę płacić. Kopa i na ulicę i jeszcze policję na nich zawołam, że mi mieszkanie zniszczyli, że mnie okradli. Od teraz przez cały czas musisz mieć ich pan na oku, aby przypadkiem po cichu się nie wyprowadzili. Jak uciekną bez płacenia, panu potrącę z wypłaty. Zrozumiano.

Chciałeś ze mną rozmawiać Wodzu.

Tak chciałem z tobą pogadać, bo jest o czym, przede wszystkim za kilka dni koniec miesiąca i trzeba będzie rozliczyć podatki za ten kwartał, skoczyć do banku sprawdzić konta, obliczyć straty i zyski. Przygotuj książkę do wglądu, wraz ze wszystkimi rachunkami i odcinkami, muszę to przejrzeć, czy aby mnie nie okradziono, albo czy się nie pomyliłaś, nie daj Boże na moją niekorzyść.

Ja jestem cham i łajdak, to ja ciebie zaprosiłem do Ameryki, a po dwóch tygodniach wciągnąłem do łóżka. Zapomniałaś o tym, co? Dawno to było temu twój wujek już nie żyje i nie zaprzeczy, ale to on zaprosił cię do Chicago. A później co? Oczekiwał wdzięczności, a ty zamiast się odwdzięczyć uciekłaś z domu. Co, może za ostro się za ciebie brał? Mógł dać ci dwa tygodnie więcej czasu, abyś się namyśliła, przyzwyczaić do siebie. Dzieliłabyś łóżko z ciocią, cóż w tym złego? Nie ty pierwsza nie ostatnia. Ameryka nie takie rzeczy widziała. Miałaś szczęście, bo trafiłaś na mnie, to ja ci życie uratowałem, bo inaczej wylądowała byś w burdelu, własny wujek by cię tam oddał.

Okrutny łajdak jesteś, nic więcej.

Wszystko wykonałam tak jak chciałeś, ale niestety musiałem wydać więcej pieniędzy niż zaplanowałeś. Za sto dolarów dzisiaj niewiele kupisz, właściwie nic już nie kupisz.

Ty, ze swoją rozrzutnością doprowadzisz mnie kiedyś do zawału i będziesz miała na swoim sumieniu. Doszłaś już do takiej wprawy, że wyciągasz mi pieniądze z kieszeni w biały dzień, a ja jak ta idiota, jeszcze się na to zgadzam. Mówże złodziejko na co tyle pieniędzy wydałaś?

Kupiłam dla twojej narzeczonej dwa komplety pościeli, poduszki, koc, ręczniki, firanki do pokoju, wazon na kwiaty i kwiaty, które już stoją w jej pokoju. Kupiłam trochę różnych mydeł i pachnideł, a także zestaw garnków do gotowania i komplet talerzy na cztery osoby wraz z filiżankami. A to wszystko kosztuje, byle czego nie kupowałam, więc wyszło ponad dwieście dolarów, czyli więcej niż zaplanowałeś, a jak wiesz zaplanowałeś pięćdziesiąt, to tyle co kosztuje wazon i kwiaty. Tobie przecież wystarczy dres za garnitur, jesz na talerzach znalezionych na śmietniku, pijesz w kubkach, które zostawili twoi lokatorzy, śpisz na łóżku, które ktoś ci dał, bo do tej pory spałbyś na podłodze nakryty gazetami. Tobie do życia ani niczego ani nikogo nie potrzeba, ręczniki a cóż to za dziwactwo, przecież można wytrzeć się w starą koszulę.

Pan Bóg pokarał mnie tobą, po co ja cię brałem, po co? Już tysiąc razy się pytałem sam siebie, po co? Dzisiaj otrzymałem odpowiedź, żebyś mnie w biały dzień okradła za moim własnym przyzwoleniem.

Od dzisiaj moje życie zmieni się diametralnie, to cię boli, to cię denerwuje. Opuszcza pięści i odchodzi kilka kroków na bok. Mówi spokojnie. Nie odeszłaś ode mnie nawet na krok, teraz raz jeszcze ci potrzebuję.

Coś za coś, mnie zajęło ponad dwadzieścia lat pracy, aby być w tym miejscu co jestem.

Akt I
scena 3

Sprawa jest delikatna i wymaga dużej dyplomacji, niestety nikogo innego nie mam więc. muszę niestety zdać się na ciebie. Robię to z bólem serca i zdaję sobie z tego sprawę, że jest to jedna z najgorszych opcji, ale cóż nic na to nie poradzę. Jestem osaczony przez idiotów i to podcina mi skrzydła orła

To prawdziwa Lalka, gdzie ty ją wynalazłeś człowieku!? Taka dziewczyna w Ameryce to majątek. Ta buzia, te oczka, ten nosek, to chodząca góra złota, kopalnia orgazmów dolarowych nie powiem ty masz łeb do biznesu. Każdy burdel weźmie ją z otwartymi ramionami.

Słyniesz w całym w Chicago z dobrego serca, i wszyscy to wiedzą, całe miasto wie, że jesteś chodzącą dobrocią. Prawdopodobnie w następnym roku rada miejska wystawi twoją kandydaturę do jakiegoś ważnego medalu, albo nawet czegoś większego, za twe dobre serce.

Ze złością

Idź już niech cię nie widzę, bo jak huknę cię w zęby, to do końca życia będziesz jadł tylko płatki owsiane.

Wchodzi Pierdzirurka z dwoma lokatorami, mówiącymi z akcentem czeskim i rosyjskim. Lokatorzy wyraźnie są przestraszeni tym co zaszło.

Wodzu ci dwaj o to buntownicy nie chcą płacić. Prosiłem po dobroci, ale oni są jakby głusi, albo nie rozumieją co się do nich mówi, albo rżną głupków i zapomnieli już polskiego. Może przemówisz do nich mową Szekspira.

Słuchajcie ofiary pękniętego kondoma komunizmu, co słyszę, nie chcecie płacić za wynajem mieszkania. Czyżby pomyliły się wam czasy i miejsca? Czy wciąż wydaje wam się wam, że mieszkacie w komunie? Tak mi odpłacacie za moje dobre serce? Co jak co, ale tego się od was nie spodziewałem. Za tyle zrobionego dla was dobra, teraz muszę się przed wami poniżać mówiąc o pieniądzach, które mi się święcie należą.

Mieszkamy u ciebie już dwa lata, teraz idzie na trzeci, a ty co roku podnosisz nam płatności o dwieście dolarów. Dowiedzieliśmy się, że tobie nie wolno takich rzeczy robić, bo zabrania tego prawo miejskie. Chcemy się wyprowadzić, a że masz nasz zadatek, to uzgodniliśmy, że nie będziemy płacić za ostatni miesiąc, tylko odmieszkamy nasze należności.

Następuje cisza obaj lokatorzy spoglądają na siebie. No odpowiedzcie mi.

Czy myślisz poważnie się z nią ożenić?

Zmień chłopie płytę. Albo robota, albo pieniądze, nic innego nie masz w głowie.

Siadaj chłopie i napij się zimnej wody i to prosto z kranu, kranówka najlepiej ci zrobi na twe zszarpane nerwy. Wstaje od stołu idzie do kranu nalewa szklankę wody pije wodę, następnie podaje szklankę Pierdzirurce. W międzyczasie wchodzą Wybibas i Lala. Wygibas z trzaskiem stawia walizki na podłodze, ostentacyjnie wyciera pot z czoła wierzchem ręki.

Co za miłe spotkanie, tak długo czekaliśmy na panią no i pani jest, tutaj w Ameryce, w Chicago, w gościnnym domu. Jak udała się podróż? Na pewno jest pani bardzo zmęczona, pokój jest już przygotowany, wszystko na panią czeka. Proszę się czuć jak u siebie w domu, swoim własnym domu. Zwraca się do Pierdzirurki. Pan będzie tak uprzejmy i zaniesie bagaże pani do jej pokoju i wrócić do swojej pracy. Pierdzirurka posłusznie wykonuje polecenie Wodza, wychodzi, mówi do widzenia. Proszę niech pani usiądzie i w miarę jak starczy sił opowiada. A może jest pani głodna, albo chce się jej pić.

Tak, Ameryka jest piękna, bardzo piękna, wspaniała, musicie państwo być szczęśliwymi ludźmi mieszkając tutaj tyle lat.

Jaki lekarz, o czym tym mówisz?

Widzę że dobre poczucie humoru cię nie opuszcza. Wychodzi i trzaska drzwiami z całych sił...

Ależ oczywiście, jak najbardziej, naturalnie proszę ją ode mnie pozdrowić i raz jeszcze podziękować. Mam nadzieję, że Ameryka się spodoba i zostanie Pani na stałe. A biżuterii proszę nie nosić na co dzień, dać w depozyt, ona bo to może być przyczyną jakiejś niemiłej niespodzianki. Różnie to w życiu bywa, to co błyszczy przyciąga uwagę różnych narkomanów i wariatów, proszę o tym przez cały czas pamiętać. A komputerów nie mamy, bo to rakotwórcze.

Nie wiem, wy młodzi, wszystko widzicie inaczej, bo to, o czym ja myślę i czym się martwię i próbuję z tobą rozmawiać, dla ciebie nie jest czymś wielkim czy ważnym.

To przecież wielkie miasto i co można było zobaczyć przez jeden tydzień, zwiedziłyśmy tylko polskie dzielnice, te na południu tzw, góralowo jak wy mówicie, byłyśmy w Domu Podhalan na herbacie, no i północną stronę miasta, ale tylko polskie ulice. Aha, bym zapomniała byłyśmy też w Polskim Muzeum w Ameryce, w bibliotece przejrzałam polskie pisma tutaj wydawane. Widziałam też pokój naszego wielkiego mistrza fortepianu i polityki, patrioty pana Paderewskiego. Amerykańskiego Chicago jeszcze nie widziałam, nawet jak jechaliśmy autostradą, to ledwo widziałam wieżowce i to z daleka przez szybę auta.

Ho, ho, ho to zobaczyłaś strasznie dużo. Nawet jak na jeden tydzień to za dużo. Ja w Ameryce to jeszcze w bibliotece nie byłem, bo i po co? Przecież nie przyjechałem tutaj czytać książek. Mieszkam wiele lat, ale do down town to nawet nie zaglądam, tam nie ma miejsca dla takich ludzi jak my, bo miejsce jest dla bogaczy.

Myślałem, że podziękujesz, że się uradujesz, a nawet rzucisz na szyję ze słowami podziękowania, ale ty się tylko skrzywiłaś. Taka dobra praca i nie dla ciebie, a co myślisz, że lepsza leży na ulicy. Tutaj za każdą pracę jest się wdzięcznym i dziękuje się, nie mówiąc już o tym, że temu co pracę załatwił trzeba oddać tygodniówkę za jego fatygę. Takie są zasady i nikt nie może ich złamać, i nie złamie. Tak robią tutaj wszyscy i nie widzę powodów abyś dzwoniła do mamy, przecież ona nie mieszka pięć ulic dalej tylko w Polsce, a telefony do Polski kosztują, poza tym mama nie zna Ameryki i nie wie, jak tutaj się żyje.

Do Ameryki przyjechałam wyjść za mąż za bogatego człowieka, który mógłby mi nieba przychylić gdyby tylko chciał. Moim celem jest się uczyć jestem po studiach chemicznych, pracowałam w laboratorium, chcę kształcić się w swoim kierunku, chemia jest moją pasją. Chcę zdobyć dobry zawód, słowem chcę iść na studia a nie do baru pijakom nalewać piwo i czyścić popielniczki

Teraz przemówiłaś mi do wyobraźni faktycznie, ten bar to może nie najlepsze rozwiązanie, ale pracować trzeba.

Pudernica wychodzi nic nie mówiąc, ze spuszczoną głową. Następuje chwila ciszy, po której pierwsza odzywa się Lala.

Takiego obrotu sprawy to nawet nie przewidziałem. To ma być huczne wesele z mamą i koleżankami z Polski? Ktoś tu chyba zwariował?

Ja, myślałem, że weźmiemy cichy ślub, tylko świadkowie i nikt więcej, a ty planujesz zaprosić pół wsi, takie polskie wesele, czy ty wiesz ile takie coś może kosztować? i kto zapłaci za przylot twoich koleżanek? Mamy? kto ich wyżywi i utrzyma tutaj?

Jestem w Ameryce już 27 lat, ale czegoś podobnego nie słyszałem, ty chyba oszalałaś, ty naprawdę chcesz mnie puścić z torbami. Jeszcze trochę a zaraz padnę tutaj na zawał serca, nie żartuję. Dziewczyno, czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, że wesele, o którym mówisz może kosztować tysiące dolarów, albo i więcej.

A niech kosztuje, przecież już ci mówiłam, że człowiek raz się w życiu żeni. Ślub będzie w dużej amerykańskiej restauracji z amerykańskimi kelnerami i potrawami. Nie po to tyle tysięcy kilometrów koleżanki przylecą z Polski aby jeść polskiego kotleta na Milwaukach. To ty oszalałeś, ja miałam być dla ciebie wszystkim, tym czego ty nie miałeś przez 27 lat poniewierki na emigracji, a teraz zaczynasz się ze mną sprzeczać o parę tysięcy dolarów.

Wody, wody ja chyba tutaj zaraz padnę trupem. ...Lala szybkim krokiem idzie do kranu i nalewa mu szklankę wody podaje. Wódz łapie się za głowę, to za czoło, pije wodę łapczywie, aż mu kapie po brodzie. Mówi z trudem.... Parę tysięcy dolarów, parę tysięcy dolarów, czy ty wiesz, że aby odłożyć tych parę tysięcy dolarów, ile trzeba się w życiu nagimnastykować, ile trzeba się natrudzić, zamartwić się, aby odłożyć te parę tysięcy dolarów.

Nie zapominaj o tym, że jesteś ode mnie dużo młodsza, inaczej widzisz życie niż ja, ja nie znam Polski ty nie znasz Ameryki, a to dwa żywioły woda i ogień, tego nie pogodzisz.

A nam w Ameryce potrzeba też raju, bo praca to piekło.

Teraz rozumiecie.

Przepraszam że przeszkadzam, ale sprawa jest wyjątkowej wagi. To sprawa życia i śmierci, przynajmniej dla mnie, bo muszę zawahał się, muszę przeczytać pani mój wiersz, który we mnie rozrósł do wielkości poematu, ale niestety, nie udało mi się go wyrwać w całości ze swego serca, to co teraz mam to zaledwie kilkanaście linijek. Proszę wybaczcie mi moją niedoskonałość, ale pani, zwraca się do Lali, podchodzi do niej i klęka na jedno kolano, muszę się z panią podzielić tym co udało mi się zapisać po dwóch bezsennych nocach. Tak, bezsennych, bo gdy po raz pierwszy zobaczyłem panią, myślałem, że serce wyskoczy mi z piersi, krew uderzyła mi do głowy, z trudem łapałem oddech. Wodzu mu przerywa.

Tak to prawda, właściwie nigdy nie miałem okazji podzielić się moją twórczością z publicznością i piszę nie dla pieniędzy, ale dla siebie, gdyby nie pani przyjazd do nas do Chicago, długo musiałbym czekać na taką okazję.

Poeta Dziękuję za dodanie mi odwagi. Wyciąga kartkę z kieszeni marynarki i czyta wiersz.

Anioł Dzisiaj na korytarzu spotkałem anioła po raz pierwszy usłyszałem swą duszę jak do czynów pięknych i szlachetnych woła do działań natychmiast z kopyta ruszę. Świat stał się mi bliski, cudowny oraz wspaniały dzięki aniołowi moje oczy niewidzące dojrzały sens życia tutaj na ziemi, na emigracji, w Ameryce i zdało mi się, że mogę, że potrafię, że życie chwycę W swoje dwie dłonie jak kwiat co oczy cieszy raz jeszcze się narodzę, miłość anioła mnie wskrzesi wiem, że teraz mojej wiary w ludzi nikt nie zabije serce moje jest przebudzone słyszę jak mocno bije To nie żadne czary mary, lecz miłości siła mocy ona mnie na nowo z marzeniami zjednoczy raz jeszcze powiem do Ameryki- najsłodsze kochanie- i tak na zawsze w mej pamięci anioł już pozostanie.

kłania się, wszyscy bardzo gorąco klaszczą

Wodzu tak mówi, bo mnie lubi, ani nie szanuje artystów, poza tym on nie cierpi ludzi uzdolnionych. Dla niego największą satysfakcją jest poniżanie bliźniego.

Milcz idioto. A właśnie, że powiem, że dzięki mnie, bo Lala przybyła do Chicago na moje zaproszenie, a nie poety. I jest moim gościem a nie poety. I jest moją narzeczoną a nie poety.

Dom wariatów, dom wariatów, dom wariatów.

Akt V

Widzę Wodzu, że wciąż lubisz przebywać w swoim królestwie, w którym od mojej ostatniej wizy sto lata temu nic się nie zmieniło.

Panie Piwko, czy pan udaje wariata, czy też nim jest? A za czyje pieniądze narzeczona przyleciała do Ameryki? A kto przez dwa lata pisał do niej listy? A kto już ją piąty tydzień karni ? Kto jej dał dach nad głową? A nie wspomnę o rachunkach za telefon do matki, do której dzwoni co drugi dzień. Za czyje to pieniądze pan robisz sobie plany życiowe? Jak nie za moje. I co myślisz pan, że ja, ot tak jak święty Mikołaj, zrobię panu prezent mówiąc: weź se ją pan, bo mi się znudziła? A takiego wała, tu się zgina dziób pingwina, pańskie niedoczekanie. Podrywa się z fotela pokazuje wala i opada z powrotem na fotel.

Niepotrzebnie się pan tym wszystkim tak podniecasz, wiadomo zawsze są jakieś koszta, tyle tylko, że ja myślałem, że chce się jej pan pozbyć, chciałem wyświadczyć tak zwaną przysługę sąsiedzką. To wszystko.

Kilkanaście tysięcy dolarów? Pan chyba zwariował. Ile kosztuje bilet z Warszawy do Chicago? Niech będzie osiemset dolarów, droższych nie ma.

Panie Piwko, albo będziemy rozmawiać jak normalni, albo pójdzie pan do swego domu i nie będzie zawracać mi głowy. Aby nie bawić się w wyliczanki powiem krótko, ona kosztuje pana dwadzieścia tysięcy dolarów, tyle jest dla mnie warta. I prawdę mówiąc to niewiele, bo gdybym oddał ją do jakiegoś lokalu rozrywkowego cena jej automatycznie skoczyłaby do góry. A tak liczę tylko po kosztach własnych.

Małe Piwko

Jak najuczciwsze Wodzu jak najuczciwsze, inaczej bym się w nową kabałę nie pakował. Zakochałem się w niej i nic na to nie poradzę.

Rozlega się pukanie do drzwi, wchodzi Pudernica.

Na co mam się zgodzić? Nie wiem o czym mówisz? O jakiej pracy? O jakim sponsorstwie? Mąż!!! A co z tobą?

Mówię o tym że już drugi miesiąc rozpoczęłaś w Ameryce, a o pracy jak nie myślałaś tak nie myślisz. Czas ucieka. Moja kasa topnieje, lodówka pusta. Do tej pory mogłaś mieć na własnym koncie parę setek dolarów. A tak stan konta zero i nadal sytuacja jest zerowa, bo nie wiemy co dalej.

Nie bądź śmieszny, zawiedzionych nadziei. O jakich wydatkach mówisz? I co będzie jak ich nie zwrócę?

Jaki szantaż? Na co jesteś przygotowana?

Ludzie ratunku w biały dzień mnie okradają. Ludzie ratunku, mordują. Help Help. Szarpie się z Małym Piwkiem. Do pokoju wpada Wygibas, Lala rzuca mu się w ramiona, przez chwilę trwają o uścisku, całują się. Wódz zostawia Piwko w spokoju w osłupieniu patrzy ma młodych.

Już ci mówiłem tysiące razy jesteś idiota, cymbał, nierób, człowiek bez przyszłości, a teraz straciłeś rozum, zakochałeś się. Chcesz mnie okraść w biały dzień na oczach wszystkich ludzi, ale sprawiedliwość musi być musisz za swoje wariactwa zapłacić to znaczy wykupić, inaczej jej ci nie oddam.

Nic ci nie damy, jesteś zwykłym złodziejem, nic więcej.

Najpierw kasa a później pocałunki. Jakim prawem pod moim dachem się obejmujecie, całujecie. Nie pozwalam. Słyszycie nie pozwalam. Bez papierów nic nie zrobicie. Żadnych ślubów. Koniec kropka. Do roboty, lenie, koniec z gadaniem. Do roboty.

A więc okradliście mnie uczciwego człowieka, dobrego, który się ulitował nad bliźnim, taka zapłata za moje dobre serce, za odruch dobroci i zrozumienia. i w tym dopomogła wam Pudernica, którą wziąłem z ulicy.. Najpierw kradniecie a później proście o pomyślność. Żadnego błogosławieństwa, zdechniecie na ulicy po tygodniu, ale tego wam nie życzę, bo przepadną moje pieniądze, ale ja was nie przyjmę. Natomiast mam prezent ślubny dla panny młodej, duży plastikowy członek, aby nigdy z tobą oszuście szczęścia nie doznała tylko z nim. Tego wam życzę dopóki nie otrzymam swojej kasy.

Lala wybiega z pokoju z płaczę. Następuje krótka konsternacja, po kilku dłuższych chwilach, Wódz zrywa się na równe nogi, łapie się za nogi, łapie Wygibasa za koszulę przyciąga go do siebie, patrzy mu prosto w twarz, mówi szybko, ale spokojnie.

Dajesz mi za mało 90% i to za mało przecież mogę mieć 100%. Wódz rzuca się na Wygibasa, krzyczy TY GNIDO, TY PSIE, ABYS ZDECH DZISIAJ W NOCY szamocą się po chwili Wódz ląduje na swoim miejscu na kanapie. Wybibas wybiega z pokoju.

Koniec sztuki, Kurtyna w dół.