Wiesz, ze zywych nieobecnych sie nie zapomina
im sie zazdrosci, im sie wspolczuje, na nich sie pluje
kim oni sa, ze gdziekolwiek sie znajda slysza koncert
na ich czesc grany: graja im drzewa w parku,
fale oceanu, szum ulicy, to tez ich ulubiona muzyka.
A prowadza ciche i spokojne zycie emigrantow
zyja pragnieniami miejsc, ptakow, kwiatow, miast
ich kosci ulepione z zoltej gliny, ich oczy to sadzawki
malo to warte, bez znaczenia tyle co zywot polnej myszy
a jednak na swoja czesc kazdy z nich koncert muzyki slyszy.
Graja im gwiazdy, graja im kamienie, rzeki, galaktyki
biedny, zagubiony, przestraszony, niedojedzony, nawiedzony
ale on wciaz twierdzi ze to dla niego sa koncerty muzyki
z szeptu zebraka wyczyta wielkiego poematu strofy
emigrant ten co pisal wiersze do kraju, do zakochanej Zochy.
Niechaj mnie Zoska o wiersze nie prosi ani o dolary
bo kiedy Zoska do slonecznej Kalifornii przyjedzie,
to na wlasne oczy zobaczy jakiego sa koloru oczy rozpaczy
jaki smak maja nadzieje, jakie uczucia budzi ocean i fala
i wtedy jej koncert zagra magiczna sila zielonego dolara.