Dla tych co byli niech będzie przypomnieniem dla tych co będą ostrzeżeniem, że myśmy tam byli pierwsi i nawet jeżeli Prawda była to została dokładnie zebrana i ukryta w innym miejscu gdzie dotarcie wymaga wykupienia całkiem drogiej wycieczki lub odwrotnie zerwaniem ze zgniłą cywilizacją i udanie się na wielbłądach ( 4X4 ujdzie ), w przebraniu tubylca ( wszystko ujdzie byle nie szorty ), z dogłębną znajomością kultury i języka ( kultura jest ostatnio na przecenie w K-mart'cie, a dobra mapa i GPS to podstawa dobrego wychowania ).
Więc z niezrozumiałych acz bardzo szlachetnych pobudek wyruszyliśmy z L.A. z Piotrem jego Fordem do panstwa Pruskich ( na gołąbki pierwszej klasy ) w San Diego, gdzie również podziwialiśmy ich nowo zakupione drzewo Avoqado, przy czym zakup domu był wymaganym dodatkiem do drzewa.
Potem do Ensenady która tylko przez przypadek mi się zawsze myliła z enchiladą ( ktora jest moim ulubionym pożywieniem z południowej strony granicy ), gdzie u przemiłej pani Ewy przenocowaliśmy i zgłębiliśmy tajniki meksykańskiej kulinarystyki. Rano słońce wstało, my również, zdjęcia zrobiliśmy, poetycką duszę z ukrytego przemyśline schowka wyciągnęliśmy i pojechaliśmy nad Morze Korteza, po drodze odwiedzając gorące źródła koło czegoś tam Trinidad. Tutaj moim pierwszym odkryciem ( wszystkie prawa zastrzeżone ) było, że świat zwariował w sensie dosłownym i płaci psychiatrom i psychoanalitykom obłędne pieniądze za przywilej siedzenia 8-10 godzin przed komputerem kiedy przy źródełku wśród ludzi których się zna od wielu, wielu lat takie problemy są rozwiązywane na kamieniu od ręki. Będąc bardzo dumny z siebie, że mieszczuchowi takiemu jak ja takie olśnienie było dane pojechaliśmy dalej ku Morzu Korteza. Kortez to taki bandyta ( coś w stylu z naszych czasów "dzielnych" terrorystów ), że ktoś został tak doszczętnie podbity, że Kunta domaga się aby mu przypadkiem nie wypomnieli, że Tobi mu było dane przy pierwszym miesiącu po urodzeniu.
Kilku poborowych, postawionych przy drodze usprawiedliwiało pieniądze wydane przez wielkiego północnego sąsiada na walkę z przetworzonymi substancjami roślinnymi ( narkotyki zwią to wszyscy poprawnie politycznie tacy jak ja ). Czasami zajżą do bagarznika, ale zwykle nie. Może to brak złotych łancuchów na szyji, a może tępe spojrzenie przywykłego do monitora wzroku. Więc w milym towarzystwie, my panowie i panie świata, pojachali szukać tego czego nie zgubili i dotarliśmy na plażę w Santa Maria, gdzie przewodnik wyprawy Piotr Szymański, swego Jeepa zaparkował. Tu wielkie olśnienie numer dwa. Aby przełączyć napęd z dwóch na cztery koła trzeba to robić w pozycji "Neutral". Meksyk okazuje się Mekką szukających z odpowiedziami wszędzie tam gdzie pył, uśmiech i kaktusy.
Wyjechaliśmy z plaży zabudowanej częściowo przez tych co spadkobiercami Rzymu się szczycą i drogą która pod koniec drogą się zwie tylko dlatego, że słownictwo moje, zawsze ubogie, latami emigracji wyplenione prawie zupełnie zostało. Droga się skończyła, kaktusów przybyło, krów kilka głęboko w oczy nam zajrzało i zatrzymaliśmy się na nocleg. Miło było, panie jedzenie upichciły, panowie kilka problemów świata tego doczesnego rozwiązało, kilka nowych wymyśliło, rewolucji rychłej termin wyznaczyło, odwiecznych wrogów ludzkości ( przez moją poprawność polityczną nazwa zastała pominięta, wstawić proszę jedno z: komunistów, Żydów, szaraków, tych co noszą krawaty i Ci co w wyborach innych głosy dostają ) napietnowało. Tequila, i wódka umysły krystalicznie logicznymi uczyniła, przez co pewność mam, że nieomylnymi byliśmy jednoznacznie i niepodważalnie.
Rano przejechaliśmy do innego kanjonu gdzie już woda kapała. Basen dzięki zapobiegliwości oraganizatorów napełniony został wodą którą chyba krowom przeznaczona była, co moje sumienie gnębi trochę, lecz hardym trzeba być, bo rewolucja mięczactwa nie znosi i słusznie butem człowieka pracującego depcze. Kilku tych ( Ewa, Piotr i ja ) co Prawdy jeszcze nie dość się z pyłem nałykali poszli w głąb Dzikiego duszy jego szukać. Dusza objawiła się w formie żródeł gorących w których niektórzy się kąpali inni paluszki pozamaczali, zdjęcia zrobili i do obozowiska wrócili. Rano zdjęcia ostatnie sobie zrobiono, i przez godzin kilka do San Filipe wracało, gdzie odwiecznm zwyczajem wracających z pustyni rybę zawijaną w placki zjadło, pamiątki pooglądało i się rozjechało. Mnie z Piotrem jeszcze się Ewę objeść dało, prysznicem wody zmarnowało i w niewolę dobrowolnie się na granicy oddało. Chcecie, bierzcie. Za wielkim murem z drutem kolczastym się schroniwszy od świata odizolowany, wyrok swój odsiaduję i do Was w wolnym czasie grypsuję.
Kto przez wszystkie te bazgroły przebrnął na nagrodę zasługuje więc się z nim tajemnicą podzielę: Prawda jest schowana dwa kroki na prawo od kaktusa, pod kamieniem, przy uskoku.
