Włamanie do

Trwają bardzo długo
bezczynność tłumaczą wolnością wyboru
stopniowo przeobrażają się
w zarośnięte wyrobisko
ich rozmowy coraz częściej ograniczają się
do pochwały taniej bluzki i placka

Tylko w snach nic ich nie powstrzymuje
aby z rozpuszczoną wyobraźnią
pobiec do starego dworku -
tak wyraźnie czują jego aromat
jakby ustami dotykali kosza jabłek

Słodki smak życia

Nie chciałam takiej rzeczywistości
miasteczka co przedwcześnie pożera zabawki
Za opuszczonymi żaluzjami
robię sobie jaskrawszy makijaż
- nawet już nie chce mi się
wychodzić nocą
po kryjomu kontrolować
każdą swoją łzę

* * *

Może tylko więcej tu dymu z kadzideł
i odpustowych dzwonków
Gdy tłumy rozpychają się łokciami
można wyjść z poderżniętym marzeniem
lub nie trafić na noc do domu
I tak wszyscy wszystkich dostrzegą
podrzucą oszczerstwa na progach
jak butelki po piwie
bo nie nawróceni żyją w pierwszych ławkach sławy

Publicznie można również ukłonić się aż do bólu
ofiarować judaszowy pocałunek
nawet głodne dzieci karmić jak stado kotów
patrząc aby zbyt dużo nie zjadły

Tu za murami znika bezinteresowność
miłosierdzie to dekoracja
zdejmowana jak za ciasne kalesony
Tu kłamstwo jest naturalniejsze
bliższe prawdzie
gdy osądza się innych z małych rzeczy
rozlicza się ze szczęścia jak łebek od szpilki -
nie widząc u siebie umarłego lasu

Bunt gospodyni domowej

Tutaj nauczycielki przyzwyczaiły się do opadających marzeń
intelektualna śmierć dopadła urzędniczki
poetki odeszły
rozgniecione widmem dostatku i obietnic
że jutro ich twórczością wybrukuje się jakąś uliczkę
omijaną przez psy

Brzydzę się kłopotliwych pytań
by na wysmarowane namiętnością spódnice
księgowi nie rzucili mi "ludzkich" sępów -
przecież tylko nocą jestem kocicą
spuszczoną na pięć minut z domowego fartucha

Dla mnie brud to schronienie

Jedyna rozrywka w synagodze
gdy upodabniam się do całości krajobrazu

Dziewczyna z agencji towarzyskiej

Mało znaczę dla siebie
jeszcze mniej dla nich
głodne ciała wciąż kąsają mi duszę
że nie wiem czy ją jeszcze mam
Jestem tylko miasteczkową tajemnicą
ciekawostką śledczych oczu za firanek
w każdym śnie psy sąsiadów
dopadają mnie jak szkielety kochanków

To miasteczko pozorami wyssało mi nadzieję
gdy udomowiony alkoholik w miłosierdziu
zarąbał moją trzyletnią córeczkę

Portret

Tu kobiety rzadko podobne są do zwiewnych boginek
z wierszy miejscowego poety
Noszą zbyt ciężki makijaż i buty na koturnie
ich pragnienia o nowych kieckach
nie pozwalają oderwać się do szerszych horyzontów
szkoda im czasu
wolą swoją znajomą codzienność
a ta boli przy każdej tęsknocie

Ze szkolnej kroniki

Nikt nie wie dlaczego
i wszyscy wiedzą za dużo
wyssane z palca poematy
tysiąc razy obiegły chodniki
dealerzy pochowali się w mysie dziury
przechodnie nabrali w usta granatów

Koleżanki z klasy założyły czarne golfy
z uroczystymi minami delektują się samobójstwem
jakby żuły gumę
ze śmierci zrobiły adorację
co przez tydzień będzie ukrywać prowincjonalną nudę
Kupują z wyprzedaży przywiędłe wiązanki
teatralnymi gestami rozrzucają je na jej ostatnim spacerze
na znak przyjaźni której nigdy nie było
Już nie zagrozi im
w małomiasteczkowych konkursach piękności

Pożegnanie

jakbyś na chwilę wsiadł do autobusu

Żałuję że nie byłam na twoim pogrzebie
Może poruszona ziemia pokazałaby mi ciebie inaczej
sprostowała twoje zdrady
ale bałam się łez tych wszystkich
porzuconych przez ciebie kobiet -
nie chciałam nic o nich wiedzieć

Od twojego wypadku źle sypiam
Potrzebujesz czegoś ode mnie
jakbym znała nie tylko z widzenia dziewczyny
które wymodliły dla ciebie śmierć
wystarczył jeden tir

Czego więc jeszcze chcesz ode mnie
Mam za ciebie ofiarować ciało
współczucie
kieliszek wódki

Dziewczyna przy fontannie

A ty wciąż żyjesz marzeniami

W każdy wieczór jak niewolnica
schodzisz do fontanny
tańczysz z ich pijanymi cieniami
o twoje włosy wycierają buty
z kompleksów i małżeńskiej monotonii
Gdy odchodzą kładą ci na usta kolejną butelkę
zimną i pustą
wkładasz ją w najdalsze wnętrze
mówiąc - "nie pamiętać"

Rano nikt nie zapyta
za co potłuczono twoją przestrzeń
Ci mężczyźni sami tego nie wiedzą
po prostu chcieli żeby było im weselej
niż we wszystkich zabawach w życie

Temat na papierosa

Tu gdzie leżało ciało
chłopcy cieszyli się z odłożonej lekcji
dziewczęta lizały różowe lody
tłum falował drapieżnie
jak pod kurtką palce erotomana
Ktoś krzyczał
ktoś cieszył się
że Bóg był sprawiedliwy
gdy odbierał jej czułość dziecka

Zdarzenie wstrząsnęło tylko kilkoma kamieniami
w zbiegowisku zginęła
- prócz torebki -
uczciwość

Jubileusz

Włosy dumnej kobiety szybko tracą blask

Kiedy pan referent pan księgowy opijają jubileusz
dwadzieścia lat na tym samym krześle
na moment pręży się jej rozrosłe ciało
jeszcze nie rozumie
że już wypadły jej lotki z palców
że za chwilę na jej miejscu
ktoś inny rozrzuci swoją młodość -
nie mówiąc "nigdy" i "na pewno"
z łatwością prześliźnie się

przez życie

Zauroczenie

Moje oczy niespodzianie rozpaliły się
gdy stanąłeś obok mnie oddech zatrzymał się
słońce przestało wędrować
i nie było już nic więcej prócz tej jednej żywej chwili
Nie rozpoznałam już swojego imienia
stałam się prawdziwie kobieca -
pożądana

Widziałam wielu mężczyzn w szpitalach
i przy kioskach z piwem
Nie kochałam ich
nie przeżywałam w wyobraźni ich dotyku
Żałowałam ich czasem

Widziałam wielu mężczyzn nieogolonych
cuchnących rosyjskim spirytusem
aż wreszcie chciałam się ich wyrzec -
byli dla mnie zbyt pospolici

Z tobą jest inaczej
że muszę słowa pożyczać od innych
jakbym jeszcze nigdy niczego nie przeżywała
jakbym nigdy nie dotknęła żadnego mężczyzny
i rozumiem cię
jakbym rozumiała całe swoje życie

Nad brzegiem

Za moment odejdziemy od siebie -
ledwo zapamiętamy ruchy warg
na pewno rozgwieżdżoną ciemność
jakby wypowiedziane wyznania wyprzedziły myśli
bo gdybyśmy zostali Warta rozlałaby się
szarym lękiem

Zwierzenie

Kiedy otwierasz słowa nie poznaję cię
Czuję się zmęczona i pusta
jakbym przez stłuczoną szybę kuchni
patrzyła na skopane prześcieradła
Niepokoją się we mnie zbuntowane kobiety
których trupy przed wiekami wbijano na pal

Tylko w bliskości pieszczot odnajdujemy się na chwilę
poznajemy rzeczy o których przedtem nie wiedzieliśmy nic
smakujemy swoje ciała
jakbyśmy chcieli zmaterializować każdy szelest mięśni
Wiedza dotyku jest piękna i przerażająca
kiedy nasze marzenia biegną po różnych drogach
a gdy przypadkiem potrącą się
ranisz mnie walczysz ze mną

Tak naprawdę jesteś moim wrogiem

Gdybyś mógł otworzyć moje czoło
Zobaczyłbyś że nie jestem taką
za jaką mnie masz

Tak niewiele zadałeś sobie trudu
że znasz tylko mój zapach

Skarga żony robotnika drogowego

Zobacz przy tobie wcale nie pięknieję
zapomniałeś że jestem kobietą marzącą o mężczyźnie
któremu chętnie gotowałabym obiady i prasowała koszule
Nienawidzę facetów
przez których muszę brać wszystko na siebie
albo sprzątać podwórko o świcie -
wtedy najbardziej brzydzę się
swej kobiecości

Siostra miłosierdzia

Prócz nich niewiele mi już zostało

Dla nich musiałam nauczyć się żyć cicho jak szakal
pokorniej od innych
żeby mi w duszy jak w przytułku Brata Alberta
nie zabrakło naczyń na mleko
i odwagi

Najbogatsi rzadko zostawiają coś ze swych obietnic
a ci co nic nie dają
niczym szczury zabierają najwięcej
przypisują mi własne skłonności
oskarżają o przywłaszczanie cudzych mężów
w pomówieniach upijają szprycują haszem lekami
żeby nawet nieznajomi lżyli mnie za jakieś urojone ciąże

Tutaj czynić trochę dobrego
jest wilkiem rzuconym wśród eleganckie stado

Lecz nie rezygnuję
czekam kiedy przechodnie bardziej dojrzeją

Organizacja charytatywna

Mówię sobie
to tylko kolejne doświadczenie
pazerny zapach rozpoznawalny jak gnijąca podłoga
zawiść następczyni

Bo zawsze chciałam więcej
niż przypadkowego drinka
czy półgodzinnej elegancji prezesa

Bo gdybym była piękna na ich sposób
przekupiliby mnie

Tragikomedia

Tu poezja nie może wynikać z nazywania
miasteczka po imieniu
lecz z tajemnicy
zza drzewa
przy okazji czyichś imienin
przeważnie z torbą pełną zakupów
lub gdy wraca się z działki

Tu zbyt łatwo można pokaleczyć się
strachem tych wszystkich co nie mogą pojąć życia
otworzyć się na coś więcej
niż oskarżanie Żydów i księży
o rzeczy które sami czynią
albo przerastają ich podwórko

Tu mówią że znają się na ludziach
Ale to wiedza z sąsiedzkiej kłótni lub mydlanego serialu
Jutro może postawią karabin na balkonie
będą strzelać do nieznajomych jak do kaczek

Mój przyjaciel Bruno Schulz

Jedynie poezja chroni mnie
przed rzuceniem się z mostu albo podcięciem sobie żył
Gdy piszę spotykam przyjaciela
Bruno bezpiecznie prowadzi mnie
przez brudne korytarze bloków
ludzkie klatki podświadomości
uczy na nowo chodzić po chodnikach
jak po kocich łbach
Wtedy niesiemy w słowie ptaka
naprawiamy skrzywione krajobrazy miasteczka

Tylko tak chronimy siebie

Bliżej mnie

Ależ ja tylko zachowuję się jak artystka
Jestem normalna na miarę tego miasteczka
na miarę kobiet które marzą
że tej nocy umarli ich mężowie
a potem przy obcorodzinnych stołach
wsuwają swoje wygłodniałe skóry
w kleszcze bezdusznych uwodzicieli

W takiej chwili najbezpieczniej zapatrzyć się w okno
i tak się zawsze wraca do domowych kapci
Od zwyczajności nikt zwyczajnie nie odchodzi

Ja przecież jestem na miarę tego miasteczka
normalna
Jeszcze raz od nowa opowiem mężczyźnie
o moim usprawiedliwieniu
jak bardzo potrzebnym złudzeniem jest poezja

Nie może nas nikt zobaczyć

Jestem dwadzieścia lat młodsza
bardziej wykształcona
ale nie dlatego na pustkowiu czasem pożyczasz mi
najdroższy samochód w miasteczku

O świcie brudna od zachwytu wymykam się
w karzące usta matki
pod uległością chowam brzytwy łomy i siekiery
tylko mój biustonosz jest pełen nasienia i krwi

Dziś jeszcze nie mogę wyrzec się czegokolwiek
od siebie
lista wyrzeczeń musiałaby być długa bolesna
a w naszym miasteczku zima
pluje zniszczonymi dłońmi kobiet

Powinnam być dumna
z tysiąca przedmiotów wybrałeś przecież mnie
jak kilogram lepszej kiełbasy
Tak nie może nas nikt zobaczyć

Zazdrość

Dziesiątki nie istniejących przedmiotów
ożyło w warownej budowli głowy
uderzyły zatrute włócznie
szampan nabrał koloru ognia

Moja podejrzliwość torturowała ją
i samą siebie
mimo że wciąż wciskał mnie
w nasiąknięte swojskimi słowami ramiona
Rozpadł się beztroski miłosny etap

Ale przecież z pozoru niewinnym spojrzeniu
ich dwojga
rozpoznałam zbliżającą się
samotność

Ochrania mnie strach

Powiedziałam że jestem jej przyjaciółką
Cóż innego mogłam jej powiedzieć
by zasnęła spokojna i ufna

Po omacku moje palce przesunęły się po pościeli
bliżej włosów
później szyi

Było to dziwnie przyjemne niezwykłe

Skórę miała delikatną
a przecież nie myślałam o jej skórze
Moje palce wbijały się głębiej
za siebie
za mężczyznę
za ukradzioną Amerykę

Zabijałam pierwszy raz w życiu

Nagle eksplodował we mnie cień
zapaliłam wszystkie światła
otworzyłam wszystkie drzwi

Myślisz że nikt mnie nie obroni?

Dialog z nienawiścią

Wciąż próbujesz kłamstwem pobrudzić mi twarz
wyśmiewasz się ze mnie w kolejce po zasiłek
obelgami niszczysz drzwi dworcowych szaletów
jakbyś chciała wyryć sobie dziurę w sercu
Ale to graffiti nie dociera do mnie
nie czytam cię
nie myślę o tobie tak źle
bo po prostu nie zabierasz mi spacerów po miasteczku
bo śmierć porywa bardziej ciebie niż mnie
bo jeszcze głębiej czuję się kobietą

No i można z tobą żyć pogodzić się
że co rano gonisz mnie na skrzypiącym rowerze
aż do kwiaciarni
choć nie rozumiesz
dlaczego myję kubki bezdomnym
dlaczego rozmawiam z dziećmi na katechezie
nie rozumiesz
że mogę być jak zwykły przechodzień

* * *

Nie będę więcej rozbierała się przed tobą

Ta śmierć wyzwoliła mnie z klatki
stałam się o krok bliższa sobie
niż wszystkie twoje drogie meble
zabrakło prowokacji prezentów
odgonię namiętność
by nie wyła między naszymi ciałami
porzucę cię
nie chcę być ścigana przez nocne kluby i alkohol
uspokoję się jakąś pracą choćby ciuchami na wagę

Moja twarz bardziej pasuje do ulicznej tandety -
tu normalniej i więcej wstydu
choć brakuje pieniędzy na gaz

* * *

Nie wystarcza mi już twój szorstki dotyk
Na moje wypatrywanie
głaszczesz telewizor
zapalasz papierosa
Co z tego że jesteś przystojny
nie nakarmię tym moich nienarodzonych dzieci

Odchodzę od ciebie abyś do mnie nie powrócił
nie miał już złudzeń
nie zmienisz się jak za muśnięciem moich warg
Dojrzewanie trwa całe wieki
twoje miasteczko zawsze będzie ciemnym labiryntem
gdzie najwyżej mogę napotkać niespłacone długi
z życia

Przy kawie

Kiedy tulisz mnie
dla tych kobiet jestem jak śmierć
Nienawidzą mnie przy straganie z warzywami
choć nigdy żadnym gestem nie wyraziłam
że mogę być lepsza od nich
a to nie moje uda przedwcześnie pęcznieją
domysłami i starością
W ich domach wciąż brakuje zapałek i soli
wszechobecne są za to zatęchłe wspomnienia
i twój cierń w sypialniach

Zapomniały oddzielić dni od nocy
rozkwitają w niszczeniu innych
w krzywoprzysięstwie
na wyszukiwaniu we mnie
coraz straszniejszych grzechów

Co w tobie jest takiego
że wtargnęłam w obcą ulicę
Bo dotykasz mnie czasem tak
jakby mi trzeba było zbyt wiele
jakby moją zbrodnią było
że te kobiety muszą coś ze sobą zrobić -
przynajmniej pomyśleć o jutrze

Małomiasteczkowa ballada

Ta paranoiczka wtedy nie strzela do mnie

Jej nienawiść przykuca w butelce wódki
kupionej zamiast bułek
z bezsilności umiera szybciej
chociaż wciąż odrzuca swoją nieuchronność
próbuje zatrzymać na sobie pożądanie
tych którzy zainteresowali się mną
Siłę czerpie z mojego cierpienia
bo gdy niszczy mnie
przeżywa rozkosz
równą tej między ciałem mężczyzny
krzyczy jakby pękał w niej granat

Od roku nie może mnie dopaść
zagryźć do końca
Znajomi jak stado hien śmieją się coraz głośniej:
przecież to tylko stara wariatka
uciekł od niej piętnaście lat młodszy kochanek

* * *

Tak niewiele wiesz o nas a umierasz z zawiści
przeciwko mnie uruchamiasz kłamstwo
jak odział zaciężnego wojska
nawet zaschniętym pędzlom w moim pokoju nie dajesz odpocząć
Nie wiesz że nie musiałam czekać do północy
żeby poczuć się zwyczajną:
niekochaną

Chcesz mi go zabrać
oddam ci go za darmo
Daleką drogę masz do jego ramion
nie dostaniesz tam mleka ani miodu
weź go sobie jak przytępiony tasak ze stołu
pozwalam ci przeciąć rozdzierającą nas nić
Skąd masz wiedzieć
że to co wydaje się szczęściem
jest tylko dobrze zagraną rolą

Prawda o nas to wyłącznie nasza ironia

Perspektywy

W moim życiu nie zdarzy się już nic nadzwyczajnego
To tragiczna prowokacja losu
przeminąć bez pozostawienia po sobie czegoś więcej niż szarości
Tak niespokojnie płoną we mnie lasy
że choć przez moment chcę zasmakować
przestrzeni
ale coraz mocniej pogrążam się
w bunkrach ograniczeń
Jestem więźniem swojego lęku

Najtrudniej wojnę wypowiedzieć sobie

Oczekiwanie

Gdy zaczęłam uczyć się wychodzić ponad miejsce
przyznane mi w miasteczkowej społeczności
gdy wzgardziłam stanowiskiem sprzedawczyni w rybnym sklepie
nikt nie ucieszył się

Obudziłam się
na pustym tle fałszywych przyjaciół widzi się wyraźnie

I na tym kończy się miasteczko?
Przecież coś jeszcze musi być
choćby na przedmieściu koper w zagonie ziemniaków

Teraz przynajmniej szarość świtu jest dotykalna
sufit patrzy znajomo i bezpiecznie
nic nie zagłusza wróbli za szybą

Trzeba żyć dalej
głębiej
choćby dla siebie i zwierząt

Puste pokoje

To chyba czerń zamknęła się we mnie
że zrobiłam się senna
Jestem polnym kamieniem
w miękkiej i wygodnej trawie
Słowa o świcie brzmią nierzeczywiście
nieodkryte kontynenty czekają na dłoniach i stopach
a wciąż spotykam puste pokoje -
słyszę w nich tylko
odchodzących żołnierzy z tandetnymi guzikami

Może kiedyś nauczę się płakać
Może to wystarczy
by przełamała się we mnie cząstka słońca

Moja Europa

Tu Europa rodzi się pozornie
choć wysoko powiewają flagi zjednoczonych narodów
i wszędzie sadzi się kolorowe bratki
ale szkolne uroczystości i plakaty
nie otwierają zrozumienia
w ludzkich głowach uwiązł zaścianek i poluje się na czarownice
W takiej sytuacji niezręcznością staje się moja cywilizacja
chociaż jeszcze zaprasza się mnie na chrzciny i pogrzeby

Chciałabym być nowoczesną kobietą
lecz bardziej przypominam wierzbę skazaną na wycięcie
mam znajomych którzy tak ładnie zazdroszczą
przyjaciół co z przyzwyczajenia tak siebie nazywają
ich lęk zamienił się w mój wyrok -

Przesądów nie da się usunąć jak butwiejących liści
wciąż gryzą nienawiścią
niczym graffiti na blokach