Tymczasem w nocy chwycił mróz i w parku alejki się zaiskrzyły. Z samego rana, kiedy baptyści przywieźli kawę i kanapki z tuńczykiem, Pchełka, który spał po sąsiedzku, miał padaczkę alkoholową i miękkie serce, potrząsnął Dyrektorem raz i drugi, ale ten się nie poruszył.

Pchełka przysiadł koło niego, napił się kawy i przeżegnał. Zamknął mu wybałuszone niebieskie oczy i zamyślił się.
Akurat nadleciał wiatr znad oceanu. Przegonił zimną mgłę ze środkowego klombu. Skręcił w polską aleje, pobawił się chwilę siwymi kudłami na głowie Dyrektora i zniechęcony powlókł się w górę miasta.

Zaraz potem z wieżowca przy Avenue B wysypała się i zanurzyła w szachownicy parku grupka młodych urzedników z Wall Street. Trzaskając teczkami i myśląc o rzeczach niedostepnych dla innych, szli w stronę metra na St. Mark's Place. Za nimi, zatacząjac się z niewyspania i kołysząc umalowanymi biustami, przeszły przez park trzy siostry prostytutki, pracujące w burdelu na 11 Ulicy. Przy wejściu do parku bogacz Pijawka zapuszczał krzywe oczka w okna swoich czterech wychodzących na park kamienic. Miał nadzieję, że zobaczy coś nieprawidłowego, za co można wyrzucić albo chociaż podnieść czynsz.

Tymczasem na ławkach, postękując i dygocąc, wychodziło ostrożnie ze snu coraz więcej ludzi.

Dwie ławki za Dyrektorem Grzesio, drapiąc się i ziewając, ustawiał na dnie blaszanego kubła na śmieci kawałki drewnianej skrzyni. Wcisnął pod spod gazetę i podpalił. Niebieskie płomyki objęły papier, liznęły drewno i buchnęły ku górze. Grzesio z ulgą wyprostował opuchnięte ciało, osadzone nierowno na krotkich nogach. Zerknal na wystajace za lawke nogi Dyrektora.

- Ależ to był kawał chłopa - powiedział z uznaniem.
- On był dużo większy - mruknął Pehełka.
- Tylko kiedyś polazł w nocy do tej części parku, gdzie spią Ukraincy. Tam mu połamali żebra i się skrócił chyba o głowę.

Pchełka wygrzewał nad ogniem chudziutkie, pokrzywione ciało. W Polsce skonczył technikum ogrodnicze. Jak każdy marzył o przyjeździe do Ameryki i swego dokonał.

Połyskliwy boeing American Airlines przeleciał nisko nad parkiem. Zadarli głowy i patrzyli w niebo. W tej części Manhattanu obdrapane, mizerne, z odrażającymi pasemkami wypłowiałych chmur. Samolot zatoczył łuk i poleciał w stronę lotniska Kennedy'ego.

- To jak będzie? - zapytał cicho Pchełka.

Grzesio spojrzał na niego, wzruszył ramionami i roześmiał się skrzekliwie.

- On nie ma papierów. - Pchełka smutno popatrzył w ogień.
- Jak go policja znajdzie, to go wywiozą na Hart Island i zakopią na Potter's Field. To jest teren więzienia. Nikt go nigdy nie odwiedzi. Groby są nie oznakowane. Nikt go nie odnajdzie.
- A kto bedzie go szukał? - Grzesio dorzucił do kubła wilgotną szmatę i zniknął na chwilę w kłębach gorzkiego, dobrego dymu.

- Tam grzebią bez mszy, w nie poświęcanej ziemi - marudził Pehełka.
- Grzesio splunal do ognia i przymknal oczy.

Alejką przeszedł dwuszereg trzymajacych sie za ręce dzieci. Miały nasunięte na oczy czapki. Znad szalików sterczały białe nosy i płonące policzki. Za nimi kroczyła z godnością młodziutka nauczycielka. Dzieci skręciły do wydzielonego ogródka i płosząc gołębie, z krzykiem rozbiegły się między huśtawkami.

- Zakopiemy go na bocznym klombie przy ogrodzeniu. Tam w nocy nikt nie chodzi. Wiosną można posadzić frezje. Fioletowe, białe i żółte. Tyle że frezje ciężko rosną z ziarna. Byśmy musieli skombinować sadzonki.

- Żadne byśmy - skrzywił się Grzesio.
- Ja nie mam z toba żadnej spółki. Ty masz szczęście, że wszystkiego się wygrzebiesz, a mnie deportują.

Pchełka z namysłem poskrobał zapadnięte policzki. To prawda, nie mógł narzekać. Był tak lekki, że jak padaczka tłukła nim o ziemię, nigdy nie zrobiła mu większej krzywdy. Miał dopiero trzydzieści lat, ale był tak zniszczony, że wyglądał na piećdziesiąt. Dzieki temu w zeszłym roku wzięli go bez sprawdzania dokumentów do najlepszego schroniska dla bezdomnych na Manhattanie, gdzie prawie nie gwałcą, nie wpuszczają z bronią w reku i przyjmują po czterdziestce. Tam przechował się całą zeszłą zimę, aż dopiero ktoś zawistny na niego doniosł.
Spojrzał na rozwalone na ławce ciało i pokręcił głową:

- On sobie nie zasłużył, żeby go zakopywać we wspólnym grobie na Potter's Field. To był człowiek z kulturą. Mył ręce, a potem jeszcze opalał je nad ogniem.
- Mogł być pedałem - Grzesio zapalił skręta, zaciągnął się i rozkaszlał.
- Pedały często pakują się w straszne kłopoty przez to, że się brzydzą brudu.
- Jakim pedałem. - Pchełka wyciągnął z kieszeni resztki kanapki i porządnie rozłożył je na ławce.
- On w Polsce domy budował. Jak tu przyjechał, miał wszystko. Żonę, wspólnika, cadillaca... Jadł tak na co dzień jak żaden Amerykanin nie je od święta.

Zamachnął się i zaczął szeroko siać okruszynami. Wiewiórki zbliżyły się w milczącej tyralierze.

- A to ciekawe, czego szukał w parku? - usmiechnął się Grzesio. Cisnął petem w dorodnego szczura, który przepychął się miedzy wiewiórkami.
- Wspólnik go zdradził, oszukał, odebrał mu wszystko po kolei. - Pchełka urwał, przełknał raz i drugi ślinę i zadygotał. Zapuścił rekę do kieszeni i wyłowił zmiętego dolara.
- Dołóż się. - Spojrzał na Grzesia.
- Zrobimy piwo, dużego millera.

- Nie mam centa - skłamal Grzesio i odwrócił oczy.

Grzesio miał żonę, syna, który nie mógł chodzić, i parszywy charakter. Jak hiena krążył z plastikowym kubkiem, niuchając, czy ktoś w parku nie robi przyjęcia, i nachalnie się podłączał.

Remontował na czarno mieszkania po szesnaście godzin na dobę i porządnie zarabiał. Ale jadł po kościołach, flaszki nie postawił i od sześciu lat nie przespał się pod dachem, tylko wszystko, co zarobił, słał rodzinie za ocean. Spuchł z tej chytrości, zrobił się czerwony na gębie, a pod oczami kołysały mu się sine worki. Kiedyś w Polsce siedział za politykę i w więzieniu mu się charakter wykrzywił.
Prawa reka Dyrektora stuknela o ziemie.

Pchełka podniósł się i podszedł do ławki. Dobrą chwilę mocował się z ciałem, ale Dyrektor nie dał się przekręcić twarzą do oparcia. Pchełka zdjął wypłowiałą narciarską czapkę, nacisnął mu na oczy i ruszył do sklepu, gdzie krzywa Hiszpanka sprzedawała najtańsze piwo.

Grzesio zerknął na ręce Dyrektora. Potem na swoje. Poruszył lewą, wyciagnął z kieszeni prawą. Przez chwilę zginał i starannie rozprostowywał palec. Tymczasem przez szpary w chmurach przecisnęło się słońce. Trzy zaślinione kundle zaczęły gonić przesuwające się po trawie ciepłe plamy. Handlarze cracka, siedzący równym rzędem na oparciach ławek, zadarli do góry ciemne twarze, a w Ukraińskiej Alei mężczyźni wyjmowali spod płaszczy szachownice.

Pchełka wrócił z litrową butelką. Rozlał do plastikowych kubków. Wypili szybko raz i drugi. Potem już wolniej, smakując, pociągali po łyku.
Naprzeciwko Dyrektora usiadła na ławce malutka Chinka. Miarowo kołysała wózek, w którym zanosiło się płaczem paromiesięczne dziecko. Kobieta przyglądała mu się z namysłem. W jej płaskiej twarzy paliły się dobre czarne oczy.

- No i co to takiego leżeć na Potter's Field - zauważył Grzesio.
- Ja tam byłem popatrzeć, jest całkiem dobrze.
- Akurat tam byłeś - mruknął Pchełka. - Tam jest wiezienie, nikogo nie wpuszczają.

Wypili jeszcze parę łyków, twarze im pojaśniały, ręce przestały dygotać.

- Nie byłem na samej wyspie. Ale dojechałem do promu. Tam się jedzie z Manhattanu autobusem przez Bronx, wysiadasz na Long Island City, idziesz kawałek, mijasz restaurację rybną, pole golfowe i skręcasz w lewo. Za przystanią jachtów jest to molo, trzech klawiszów i pies, rudy... kundel. Tam zwożą trumny z całego Nowego Jorku i układają je rowniutko. Każda ma swój numer. Jak się zbierze więcej, przypływają więzniowie, zabierają trumny na wyspę i zakopują je porządnie na tym polu. Jest spokojnie, dookoła woda i dużo ptaków.

- A ty wiesz, za czyje pieniądze kupione jest to pole? - zapytał Pchełka.
- Co to mnie obchodzi za czyje?
- Za Judaszowe pieniądze - pochylił się do niego Pchełka.
- Za krwawe pieniądze, za srebrniki.
- A co ma do tego Judasz? - Grzesio podsunął pustą szklankę.

Pchełka nalał, zakręcił butelkę i wlał sobie w gardło resztę. Wrzucił flaszkę do wystygłego kubła.

- Katolik jesteś i nie wiesz? To ma Judasz, że jak wydał Chrystusa, to go jak każdego ruszyło sumienie i pożałował. Wrócił do kościoła, żeby, oddać arcykapłanom trzydzieści srebrników, ale oni już ich nie chcieli z powrotem, bo na nich była krew Jezusa. Nie wiedzieli co zrobić, aż dopiero ktoryś wpadł na pomysł, żeby za te pieniądze kupić pole i grzebać na nim cudzoziemców. Jeden garncarz zgodził się sprzedać. Potter's Field to jest Pole Garncarza, znasz angielski, nie?

- Iii - skrzywił się Grzesio. - Jeżeli nawet, to tamto pole jest w Izraelu. A tu jest Nowy Jork.
- A dlaczego się nazywa Pole Garncarza? Zrozum, człowieku, to jest zawsze jedno i to samo pole. Dla kryminalistów, nędzarzy bez nazwiska, odrzutków...
- Dla cudzoziemców - poprawił Grzesio. - Sam powiedziałeś, że dla cudzoziemców.
- To wychodzi na to samo. - Pchełka pogrzebał obcasem w ziemi.
- Ziemia nie jest bardzo zmarźnięta. Dalibyśmy radę, rozrzuciłoby się ogień...
- Wszystko jedno, gdzie się leży - zastanowił się Grzesio.
- Wszystko jedno? Na Potter's Field jest przeludnienie. Grzebią w pięciu warstwach. To jest miasto najwyższych domów i najgłębszyeh grobów. Będziesz leżał na samym dole, a nad tobą będzie gniło czterech kryminalistów.
- Odczep sie - warknal Grzesio. - Ja wrócę do Polski. Popracuję jeszcze pół roku, najwyżej rok. Odłożę jeszcze trochę pieniędzy i wrócę. Rodzina na mnie czeka.

Pchełka machnął ręką, splunął i nie odpowiedział. Przez chwilę siedzieli w milczeniu.

- Psy go wywąchają - powiedział w końcu Grzesio.
- Jak byśmy nawet spróbowali, tak czy inaczej go odgrzebią.
- Przez plastik nie wyczują. Trzeba go tylko przyzwoicie owinąć w worki.

Stado gołębi poderwało się z łopotem, zatoczyło koło i opadło na ziemię. Grzesio spojrzał na Dyrektora i pokazał w uśmiechu wyszczerbiony płot żółtych zębów:

- Swoją drogą, jeżeli Judasz rzeczywiście oddał te pieniądze, to miekki był człowiek. Dzisiaj by na Manhattanie daleko nie zaszedl.

Chinka wyłowiła spod płaszcza pełna mleka pierś. Wyciągnęła z wózka krzyczącego chłopczyka w niebieskich rajtuzach i czapce z różowym pomponem. Włożyła mu sutkę w usta. Mały przestał płakać, radośnie zabulgotał i zaczął ssać.

- No to jak będzie? - zapytał Pchełka.