Kołymska tajga

Krzysztof Szafran

1991, wyprawa kołymska

Nocleg w tajdze

 W porastającym dolinę lesie dominują wysokie modrzewie, miejscami pojawiają się brzozy, topole i pojedyncze jarzębiny, których czerwone grona upiększają otaczającą zieleń. Poszycie leśne zapełniają krzewy głogu, dzikich malin i jagód. Pomiędzy plastrami wszędzie obecnego tu gęstego mchu, na zielonych woskowanych listkach czerwienieją kuleczki borówek niczym rozsypane korale. Z kęp mchu tu i ówdzie wystają brązowe kapelusze grzybów. Jest koniec sierpnia, większość drzew liściastych już pożółkła. W tajdze już jesień. Nocą często temperatura spada poniżej zera. Podpływamy pontonem do brzegu. Po niewielkich przygotowaniach rozpalam małe ognisko. Płomienie szybko pożerają wysuszone na wiór modrzewiowe gałęzie. W pobliżu ognia rozkładamy przemoczoną odzież.

 Na ostatnim progu skalnym ogromna fala zalała ponton po brzegi, na szczęście obeszło się bez wywrotki. Nieopodal, o kilka kroków od ogniska w wilgotnej ziemi odciśnięte ślady małego niedźwiadka, wyglądają na świeże - pewnie spacerował tu niedawno. Czas pomyśleć o noclegu. Druga noc w tajdze, daleko od ludzi w towarzystwie burunduków, susłów i niedźwiadków. Z zasięgniętych wcześniej informacji wiedziałem, że w tym rejonie na brzegu powinien znajdować się "bałok" - po chwili uważnego rozglądania spostrzegam go na niewielkim wzniesieniu. "Bałok" to maleńki, drewniany domek na płozach o solidnej drewnianej konstrukcji. Ma około 1,5m szerokości i 2,5m długości. Daje się przeciągać po lodzie. Z reguły w środku znajdują się drewniane prycze, stolik i obowiązkowo metalowy piecyk "pieczka" z rurą wyprowadzoną nad dach. Stoi około pięćdziesiąt metrów od wody pomiędzy krzakami wikliny.

 Szybko gromadzimy drewno na opal, zapada zmrok. Przed domkiem płonie ognisko. Znoszę częściowo wysuszone rzeczy do środka. Przygotowuję do rozpalenia piecyk w domku, rozpalam - okropnie kopci. Po kilku nieudanych próbach nareszcie pieczka łapie cug i zaczyna się dobrze palić. Na gorącą płytę pieczki stawiam kubek z wodą - będzie gorąca herbata. Po zamknięciu drzwi w domku robi się od razu gorąco. Na piecyku syczy woda . Z plecaka wyjmujemy ostatnią suchą bułkę, małą konserwę mintaja w oliwie i odrobinę cukru. Jutro na śniadanie będą jagody, maliny i herbata z głogu. Przed domkiem powoli dogasa ognisko, od strony rzeki ciągnie przenikliwy chłód. Nad głową, wysoko, czyste, rozgwieżdżone niebo. W pobliskich zaroślach cos zaszeleściło, w niezmąconej ciszy słychać każdy szmer. Pewnie jakiś zwierzak wyszedł na późną kolację, my też zamierzamy cos zjeść. Po niezbyt obfitym posiłku, próbujemy ułożyć się do snu na twardej pryczy. Drzwi zablokowałem przetkniętym przez uchwyt wiosłem od pontonu. Obok pieca przygotowałem sporą stertę połamanych, suchych gałęzi. W piecyku wesoło buszuje ogień, od stalowej rury promieniuje przyjemne ciepło. Powietrze intensywnie pachnie żywicą. Po kilkunastu minutach zasypiamy.

 W środku nocy przebudził mnie dotkliwy chłód, w świetle zapałki spoglądam na zegarek - jest trzecia. W piecu już dawno wygasło. Zgrabiałymi z zimna rękami ponownie rozpalam. Przygotowane wieczorem drewno teraz się przydało. Zaczyna być znowu ciepło. Wyjmuje wiosło z uchwytu drzwi, wychodzę na zewnątrz. Ogarnia mnie przejmujące zimno, jest chyba około zera, kałuża obok domku pokryła się cienką warstewką lodu. Szybko wracam do środka. W piecu pali się już dobrze, podkładam do ognia resztę gałęzi i ponownie układam się do snu na niewygodnej pryczy. Teraz śpimy spokojnie aż do rana. Tak minęła kolejna noc spędzona w tajdze. Rankiem, mając już dosyć kąpieli w lodowatej wodzie, pakujemy rzeczy, składam wysuszony ponton do worka i postanawiamy przedostać się do drogi, a potem drogą do Siejmczanu. Z niezbyt dokładnej mapy wynika, że najbliżej do drogi będzie wprost przez stare pogorzelisko. Jest chyba około półtora km. Dwa lata temu pożar zniszczył tę cześć doliny. Przestrzeń pomiędzy zwęglonymi, niedopalonymi resztkami drzew zarosła gęsta, wysoka na metr trawa. Pod nogami z trzaskiem pękają resztki suchych gałęzi. Grube, powalone pnie trzeba obchodzić, nadkładając drogi. Po ponad godzinnym przedzieraniu się przez trawę i osmalone resztki drzew, nagle wychodzimy na wysoki nasyp po którym biegnie szutrowa droga. Do osady zostało jeszcze około 15 km. Za kilka godzin powinniśmy być w Siejmczanie.