Emigranci najlepiej o tym wiedzą, rodzą się w krajach,
z których później uciekaja za wolnością, chlebem,
życiem lepszym i wygodniejszym, wszystkie tajemnice
i tajne ścieżki ucieczek w tym dniu na pasterce wyznają
zbiorowa terapia narodu przed ołtarzami Boga
który też zapewnie jest Polakiem trzymającym orła
w koronie na poręczy swojego niebieskiego tronu.

Wielu z nas chciało powiedzieć prawdę o sobie
ale zamilkli, dopiero Boże Narodzenie i spowiedź
ich otworzyła, powiedzieli co w nich siedzi, lub drzemie
przywołując w pamięci pomoc tych co rękę podali
tych co plyneli po ziemi i tych co chodzili po wodzie
tych co im sie zmysly pomieszaly, zachorowali na polskość
na obczyźnie, przysięgąc że to była ich ostatnia podróż.

Bóg się rodzi noc truchleje, Panie Boże czy poznajesz mnie
ileż to razy chciałem doświadczyć twojej obecności
w kościele na Jackowie, ileż to razy w Boże Narodzenie
śpiewałem ci pieśń emigranta, co w sercu nadzieję hoduje
wychowany na samotności, napasiony złotymi myślami
czekałem aż mnie natkniesz śpiewem harfy, blaskiem świecy.

Dzisiaj w Betlejem wesoła nowina, tak wesoła i radosna
bo wyrywa nas z zadumy nad sobą i życiem, i każe nam
śpiewać kolędy o tym co za nas cierpi i codziennie umiera
abyśmy mogli wraz z nim w Boże Narodzenie narodzić się
stojac po same uszy w koledzie, zanurzajac sie w rzece
świątecznego nastroju jak karp po żydowsku w galeracie.

My emigrancji jesteśmy podglądaczami świata
wędrujemy, ale zawsze wracamy na Boże Narodzenie
do naszych polskich domów i kościołów, śpiewając
Pójdźmy wszyscy do stajenki do Jezusa i Panienki...
jest to czas otwarcia serc i oczu, portfela i skarbonki
czas na kupno biletu do zwykłej rzeczywistości,
czas na złapanie drugiego oddechu, który jest pierwszym.